A caso pensamos que as reformas de financiación de RTVE foron plantexadas sen ánimo de lucro, unicamente pensando no espectador e para afianzar os tres pilares básicos da televisión como son; entreter, informar e educar? será que non queren ser partícipes das grandes empresas que fan negocio inmiscuíndose na súa grella? ou incluso somos tan inocentes de plantexarnos que non queren ser cómplices do sistema económico no que (mal)vivimos? Poñamos os pés na terra e miremos o trasfondo desta situación, situación que a plantilla da corporación de Prado del Rey sofre sen ter cabida lonxe dos medios de contrainformación, vivindo as consecuencias da privatización progresiva do medio.

Todo comeza no seu plantexamento, convertindo a súa necesidade nunha virtude, no favor -omiso- que nos fan disfrutando dun órgano de comunicación sen publicidade que esconde o lado máis escuro entre bambalinas rasgadas e mal confecionadas e que deixan entrever a xogada de jake que nos están facendo como espectadores. Alguén nos preguntou se queremos unha televisión sen publicidade? Posibelmente se a pregunta da enquisa fose “Gustaríache disfrutar de TVE sen cortes publicitarios?”, a resposta fose unanimente afirmativa. Pero non se fixo. Pero igualmente unanimente -negativa- sería a resposta se se nos formulase”Queres pagar máis caras as chamadas de teléfono?”, “Queres que as canles privadas emitan máis anuncios?”  Probablemente terían que reformular a súa campaña promocional na que nos achacan a culpa do que estamos vivindo e agradecer a Mediapro, por exemplo, esta medida. http://www.youtube.com/watch?v=3hXlwgYTbrc

Unha “televisión pública de verdade” é no que según o presidente da corporación se convirteu TVE desde o 1 de Xaneiro, aínda que no seu plan orzamentario aparecen empresas con pouco trasfondo público como os operadores de telecomunicacións, aportando un 0.9% dos seus ingresos, televisións privadas, con un 3%, e as de pago, con un 1,5% como fontes de financiación xunto co recaudado nas arcas do estado. Pregúntome se é así como se consegue o pluralismo, independencia e rigor do que se fai eco Luis Fernández, presidente de RTVE. Pero este só sería o xermen do problema, xa que a mediados de xaneiro  sorprendíasenos con que a comisión europea (CE) mandara frear este modelo calificándoo de incompatíbel co tratado da UE, tendo aberta unha investigación dende Decembro. Nova chegada dende o Goberno de Bruselas en plena presidencia de España da UE, criticando a xestión do proceso e a actuación dunha “política de feitos consumados” en palabras de Neelie Kroes, comisaria europea de Competencia, poñendo unha vez máis en tela de xuízo o porqué da rapidez desta medida, mal procesada e deixando ver que existe un fin lucrativo en toda esta pantomima que están exercendo de “benefactores da cidadanía”.

Os poucos traballadores que quedaron desde o recorte de plantilla de RTVE non ven con bos ollos as medidas levadas a cabo polo goberno nen as consecuencias que xa se agardaban. Éstos denuncian que son produtoras externas as que levan a cabo a maior parte de programación, a pesar de que se venden publicamente como producións propias, cando en realidade non hai traballadores da casa implicados. Non levaría as mans a cabeza (ou si) xa que é unha medida habitual en todas as canles coas series e programas de ficción pero que aconteza coas retransmisións deportivas ou Lotería Nacional fai que verdadeiramente esta situación provoque rasgarme as vestiduras. Mentres 25 unidades móviles adornan o parking de Prado del Rey co seu correspondente personal pagado con fondos públicos, é a empresa Mediapro,  que forma parte do grupo Imagina (accionista da Sexta) e vinculada ao PSOE (encargándose da campaña de partido nas últimas xerais), a que se encarga das retransmisións sen pausas das que se fai gala a corporación. Por se fose demasiado sútil, para que todo teña unha repercusión máis directa decidíronse externalizar programas e servizos que van directamente aos petos da produtora que dirixe o home da fragante Carme Chacón. Outro exemplo de beneficiada é Overón, empresa participada pola citada Mediapro, que proporciona as Unidades Terrenas, empregadas sobretodo en informativos, cando varias furgonetas equipadas co mesmo equipo de transmisión en directo vía satélite están tan paradas como os seus traballadores.

A externalización é palpápel e nós os enganados, pero quen realmente están vivindo na súa pel as consecuencias son os traballadores que xa celebraron multitudinarias concentracións e convocan paros parciais para o 17 de Febreiro, unha manifestación para o 20 do mesmo mes e unha Folga de 24 horas o mércores 3 de Marzo. Aínda que temo que as consecuencias non sexan as agardadas xa que seguramente as subcontratacións solventen o “problema”.

Algo semellante está acaecendo no país veciño, Francia prevé que a publicidade deixe de existir no 2012, pero as críticas xa chegaron a territorio francés pola tamén tendencia hacia a privatización. Para facilitalo, o Goberno decidiu flexibilizar a actual regulación, de xeito que aumentará -de 6 a 9 minutos por hora de media- o volume máximo de publicidade permitido e permitirase un segundo corte nos filmes.

Formalmente, o goberno xustifica este drástico troco das reglas do xogo na bondade de liberar o servizo público de televisión da presión da audiencia e os condicionamentos comerciais. Hai, porén, outro argumento non confesado; canalizar unha maior financiación hacia as televisións privadas co obxetivo de promover a constitución de grandes grupos privados capaces de competir no mercado mundial. En todo caso, o empeño de Sarkozy neste asunto non puido sustraerse á sospeita, tendo en conta a súa amizade personal con Martin Bouygues, presidente do principal grupo privado de televisión, TF1 e padriño do seu fillo menor.

Deberemos de seguir loitando por unha televisión pública de verdade e de calidade. Mentres, haberá que facerse eco dos poucos medios que recollen as reivindicacións dos traballadores de RTVE e intentar deixar o optimismo mediático a un lado para pór ollo crítico as emisións de TVE. Por certo, a calidade dos telediarios descende proporcentualmente ao aumento de duración… véndesenos como que haberá máis espazo para novas de índole internacional e rexional que tiñan que deixar de lado polo escaso timing e o único que descubro son promocións de grupos de música, sucesos e sociedade. Tratarei este tema detidamente noutra entrada.

Revistas, publicidade, relixión…encárganse de mostrarnos o “desnudo” como algo morboso, escabroso, erótico, provocativo, prohibido ou de pecado… a sociedade encárgase de crear un tipo de categorización antropolóxica que segmenta o corpo con niveis de permisibilidade… na sociedade occidental, mans, brazos, cara, parte baixa das pernas pódense ensinar pertencendo á decencia da humanidade; cintura, perna alta e escote categorízate de descarado/a. Todo isto queda relegado en determinadas situacións, véxanse piscinas, praias ou macrodiscotecas, como se a líbido baixase en determinadas ocasións…aquí ensinar muslo está igual de permitido que ensinar rostro. Incongruencias humanas, como tantas outras.

Entre iguais, entre seres, como se dous centímetros cadrados de teixido che outorgasen unha reputación mellor que mostrarte como es, en relación coa natureza, sentirte liberado de todas as cadeas… nun tempo no que somos o que somos pola marca da nosa camisola, pola altura dos nosos tacóns ou polo estilo co que portamos unha garavata. Lee ou Levi’s, camper ou converse, zara ou blanco. Punk ou raper, bacala ou mod, indie ou rock. Non será suficiente con ter que soportar as diferenzas sexuais e de xénero que o legado histórico nos deixaron que ter que soportar máis segmentacións?

E que ben queda falar diante dun café do permisivos que somos, que cada un pode facer o que queira, cada persoa é libre… pero as miradas sempre se desvían aos marxinados sociais -enténdase o significado etimolóxico da palabra- que se pasean pola rúa sen ataduras de algodón, seda e licra. As miradas de perturbación séguenlle un comentario espontáneo despectivo que despois dunha hora se convertirá nun “chsss…fai ben”.

Pois non deixemos que nos atormenten en lugares públicos por amosarnos tal e como somos, non entremos no xogo de irnos dunha praia porque alguén nos diga que estamos caendo en escándalo público e que os nenos non teñen que ver xente espida…mortes, violacións, malostratos, xantar animais, insultos, violencia de xénero, marxinación, clases sociais… preocupémonos por outras cuestións ás que teñen acceso os cativos.

Ogrobe, sábado 19Setembro

E con este artigo non falo, nen menciono, nen sinalo ao feminismo que moitos me achacades, nen é unha crítica explícita ao machismo, é simplemente unha alegoría da sociedade, unha alegoría ao sexismo. A esas frases, detalles, comentarios ou simplemente xestos que se fan incoscientemente sen que moitos sexan conscientes de que son sexistas.

Fui al mercado de pájaros

 y compré pájaros

Para ti amor mío

Fui al mercado de flores

 y compré flores

Para ti amor mío

Fui al mercado de chatarra

 y compré cadenas

Pesadas cadenas

Para ti amor mío

Después fui al mercado de esclavos

Y te busqué

Pero no te encontré amor mío.

Jacques Prévert

- Íame cortar o pelo como Jean Seberg, encántame (dixen eu)

- Yo también, incluso tengo una foto en el móvil (me enseña su teléfono) para enseñársela a la peluquera (contesta Mónica)

E rotundamente e sen pensalo moito (isto coido que xa aconteceu todo no Maycar) soltei un “mañán cortámolo no Grove e mercamos unha camisola desas”, Mónica aceptou sorprendentemente.

O día seguinte eu lembrábame de toda a conversa, pero non tiña pensado dicir nada porque cada vez que tocaba o meu pelo lembraba todo o que me costara deixalo longo:  as cores que pasaran por esas puntas, agora curadas, as mascarillas que o trataron… sentía unha mágoa estúpida por algo tan insignificante. Non era un sentimento de perder a feminidade nen nungunha chorrada disas…era máis un tema temporal, ¡21 anos con pelo longo!.

Fumos ao Grove e Mónica lembroume a conversa. Non me amilanei, dirixímonos a perruquería a preguntar como nos quedaría. A perruqueira, non sei se convencida ou con ansia de cortar, dixo que adiante (eu coido que era codicia, porque tocaba o meu pelo con luxuria e afirmando as miñas ideas).

¿Quién va? – Ela (dixen ipso facto).

Sei que Mónica temía que eu non me atrevese, pero o meu orgullo obviamente sabía que non ía deixar que o meu medo se apiadase de mín, así que cando rematou co seu corte Seberg, co cal quedou súper guapa, collín o medo e funme con el á cadeira mentras a perruqueira armada cun par de tesoiras e peites comezou a cortar. Eu, sorprendéndome a mín mesma dicíalle “corta, corta, sen medo, de perdidos ao río. No hai dolor” até que un “xa!” fixo constancia de que era suficiente e non quería acadar un corte Seberg, eu xa me conformaba con Fátima do Espiritu Santo, moito menos guapa, pero igual de cool.

Saimos á rúa e non parábamos de rir, non estábamos mal, pero era un corte que oscilaba entre a cultura vanguardista dos sesenta ou a rancia dos noventa. Unha mezcla entre Godard e Sensación de vivir…así de eclépticas nos sentíamos.

Ao chegar a Madrid (o mesmo día marchamos) fixámonos que o que non nos acababa de convencer (qué coño! Non nos convencía nada) era o xeito ondulatorio que deixara os espantosos peites redondos así que fomos á ducha, axeitamos o pelo ao noso gusto, pintamos os beizos, puxemos as nosas lentes de sol de modernas e saimos a mercar diademas (sempre me sorprende que esta palabra sexa masculina en galego) e un vestido que fose merecedor de tal look.

(Agardo que sexa obvia a ironía que hai con respecto ao snobismo, sabedes que son moi natural)

Un bico :-*

Hórreo, 22.49h.

O concerto estivo precidido pola Banda de Nash, dedicada a facer tributos de míticos grupos como U2 ou Queen e tocaron durante media hora diante dunha praza baleira e á que pouco a pouco se irían reunindo todos os grumpies de Olvido Gara.

Os temas do seu novo disco, Absolutamente, foron a columna vertical de máis de hora e media de música, baile e espectáculo. Mais, fixeron un repaso por toda a discografia de Fangoria até pór o peche final coa máis que coñecida “Sube a mi nube” e que nun desenfreno de todos os seguidores convirteuse nun fervideiro de brazos no aire.

“Mil campanas”e a  ”La bola de cristal” foron a apoloxía a esa movida madrileña que bandeirou a cantante do grupo e que marca toda a traxectoria persoal da nominada Alaska.

Grandes, pequenos, xóvenes de todos os estilos e condicións fixeron acto de presenza a este peche das festas do apóstolo. E é que Olvido Gara ten ese carisma especial capaz de reunir a unha gran amalgama de xente de todos os estratos e estilos, dende indies até heavies, dende netos a bisavós, dende gays que abandeiran o orgullo até oíntes de Losantos… O vivo exemplo de que a música únenos e apesar de que cada vez é máis comercial sempre terá ese halo especial que a fixo estar no podium e do que nunca ninguén a farán baixar.

E mención merece tamén Nacho Canut que construiu a festa con estupendas mezclas e novas versións de anteriores discos, dando un estilo diferente e convertindo a Quintana nunha sesión que nada ten que envexar a de afamados djs. Nacho Canut, esa figura que pasa desapercibida detrás dunha pequena grandiosa Olvido.

Onte Borja e Alba (xente coa que vivo e traballo) collérona e foron directmente á sección estelar desta edición “Sedución” que abre coa pregunta que lle da título a esta entrada. Os que me coñecen xa saben a miña postura ante iso, e a pseudocientíficarevista dame a razón. Menos do 5% dos mamíferos son  monógamos, é máis, aínda é menos común nos primates.

O único habitual nestas especies é a “Monogamia social”, iso que se cotiza tanto de unha parella oficial ante a comunidade e o coidado conxunto da prole, pero isto non impide que despois cada quen teña as súas relacións sexuais con outros.

 Para mostra un botón, segundo unha recente enquisa, o 55% dos españois pegaríalla a súa parella se estivese seguro de que non se enteraría…eu penso que o 100%, pero bueno… hai xente que se autoconvence

Voto de confianza as chamadas relacións abertas, que aquí o bo é que ambos aproveiten as libertades : )

Todo o mundo deberíamos ter alguen con quen falar, pero as veces, ben ou mal escollido, a xente prefire tomar por banda a alguén que apenas coñece para atormentar cos seus quebradeiros de cabeza, a compañeiros de traballo para poder transgredir esa barreira laboral hacia o personal ou alguén totalmente descoñecido ao que como de casualidade imos levando hacia o noso terreno e engarzamos a nosa historia dun xeito casual nunha conversa banal.

Hai que seleccionar con quen falar. Ao igual que en produción cando intentamos aunar cámaras con redactores ou na cociña cando os alimentos deben casar para crear unha combinación elegante, xugosa e apetecible… na vida real (persoal) intentamos relacionar unha persoa cun tema diferente, e non é que vexamos experta a dita persoa en esa materia senon que o seu carácter é propicio para tratar a preocupación que nos abrangue.

A mín tocoume hoxe… non falar, xa que persoalmente eu se non atopo no meu círculo unha persoa adecuada para o tema que me preocupa boto man dun folio, escribo e vai ao lixo en mil pedazos xunto coa miña preocupación.  Hoxe foi a tarde… débeseme de ver experta en relacións de cornos e  distancia, cando un arxentino me invade -sí, invádeme- no ferrocarril para contarme a súa Odisea de día ao perder un vó a Roma e ten que voltar a casa dunha amiga que coñeceu en Bos Aires pero vive en Sant Cugat co seu mozo e nestos 10 días que pasou en Bcn tiveran un par de roces e bicos polo que o paisano tiña medo de que pensase que perdera a propósito o avión. Nun enfermizo “es que pienso que puede pensar que…”, perdinme… e xa me puxen seria no tema, non pode ser que aínda por riba de ter que soportar estoicamente amable unha historia triangular aburridísima, teña que facer unha psicoanálese compartida do que el pensa e do que pode pensar ela, sen coñecer a ningún dos dous. El intentaba saber da miña vida cun constante de preguntas “Cómo te llamas, qué edad tienes, laboras o estudias, de dónde eres, te gusta Barcelona…”, toda esta situación lembroume á idea que tiñamos de facer unha curtametraxe dos primeiros minutos ao coñecer a unha persoa. Estou segura que se me basase en ésta soaría demasiado pantasma. A mín semellar, máis ben, seméllame cómica.

Que non! Négome a facer terapia nos ferrocarriles despois dunha terraza con patacas bravas no que quedas cunha sensación de harmonía interior magnífica e no único que pensaba era en cinco minutos de ioga, unha hora de paseo pola praia, unha tarde de cine ou un día de lectura.

Despois toda unha filosofía sobre unha relación a distancia – a miles de kilómetros! -  que me deixou cansa fatiga mental, pero con diferenza foi unha conversa máis agradable.

Un voto para un ciclo de cine! Vou facer unha listaxe de temas, directores ou movementos MmMmm

Despois das risas con Ana e Fran (coñecidos como Anna Frank) hoxe á mañán contándolles historietas varias, linlles parte do traballo con frases grandiosas que me caracterizan (modestia aparte), así que decidín compartir a modo aberto estas páxinas : )

Descripción de las labores concretas que se han desempeñado durante las prácticas.- 

      Durante este periodo he estado ayudando al sector de producción de informativos tarde (Informatiu vespre) que se emite por TV2 o en su defecto por causas de programación especial por el 24h de TDT. Así como también he auxiliado el trabajo de producción de un programa diario de debate que se emite únicamente por TDT; Plató Obert y que sigue directamente a la terminación del informativo.

      Además, en la misma área también llevábamos todo lo relacionado con las noticias que el  Telediario solicitaba desde Barcelona, teniendo en el estudio un equipo de redacción específico y para el que solventábamos todos los problemas relacionados con la producción.

      Todo lo que tuviese que ver con Plató Obert, aunque supervisado por mi tutora, lo llevaba yo a cabo. Desde la realización de los contratos semanalmente, el reparto de éstos diariamente a los invitados, solicitud de coches para buscarlos, archivo de las copias de todo el papeleo que produce el programa, a veces búsqueda de documentación e información en hemerotecas online extranjeras solicitada por el director del espacio e incluso, en el menor de los casos, búsqueda de atrezzo para el programa. Y aunque el formato no lo demandaba muy a menudo, cuando un redactor salía a hacer un reportaje teníamos que disponer del equipo ENG, procurarle una moto para buscar cintas o pedir taxi para el desplazamiento del redactor/a al lugar requerido.

      Lo que realmente crea un trabajo y una tónica continua de tareas a lo largo de la tarde es el ámbito informativo (Informatiu vespre y Telediario), pequeños quehaceres que van creando un sin fin de cosas a tener en cuenta y que hay que tener dispuestos rápidamente. Si un minuto en emisión de televisión es valioso, a veces es imprescindible y un Potosí en labores de producción, aunque la mayoría de las veces esté desprestigiado.

Relacionar redactores, equipos ENG, coche para éste y solicitar motorista que procure la cinte si el cámara sigue a otra localización sin pasar por la televisión. Esto último si se trata de una grabación, sin embargo cuando se hacen directos o falsos directos (bustia) tenemos que poner un despliegue mayor de medios (además de porque seguramente sea un acontecimiento de más envergadura); solicitar una terrena (propia o freelance), hacer un gvías (solicitud de vías), poner a todos los miembros de los datos de todos para tratar cualquier problema, poner en alerta al control central y soportar un nerviosismo extremo de todo la redacción, dirección y producción para que en el momento previsto todo salga bien y cojamos bien la señal.

Hacer dietas y atender el teléfono es el cuarenta por cien de la jornada, solicitan equipos, teléfonos, datos varios, empresas de comunicación que ofrecen imágenes, otros canales que solicitan imágenes. ¡Bingo! Aquí tenemos  trabajo: ceder o pedir imágenes…buscar cinta, hacer visionado, hacer gvías, alertar al control central y al COI y el Colserolla estará listo para nuestra petición.

Todas esas pequeñas cosas que pueden ser consideradas como “chorraditas” por parte de otras secciones, son imprescindibles para que salga adelante el informativo y para llevar una buena organización de la cadena. Solicitar combis para el equipo, material, todo tipo de acreditaciones a través de faxes, emails, llamadas múltiples para asegurarnos de que todo transcurre correctamente…En fin, se trata de tener bajo control y supervisión todo lo que hará falta cuatro horas después e ir por delante de los problemas que podrían surgir barajando siempre una alternativa y valorando pros y contras de cada una de nuestras decisiones. Eso sí, no sólo ha de ser efectiva sino que la mayoría de las veces la velocidad es un factor que hay que tener en cuenta.

Conocimientos y experiencia adquiridos.-

      No ha sido un aprendizaje técnico ni artístico y seguramente poco o nada tenga que ver con ese halo de cultura moderna y exquisita que envuelve a la licenciatura de comunicación audiovisual. Pero sí es un ámbito que hay que barajar y sumamente importante, diría que imprescindible y subestimado hoy en día.

      Se trata de un conocimiento mucho más allá de todo ello, consiste en saber como funciona por dentro la televisión, ver como cada sector interior de la cadena engarza perfectamente con los otros y hacen posible el resultado final.

      Una experiencia personal gratificante, con un equipo de recursos humanos inmejorable. No sólo ves y observas como llevan ellos su trabajo diario sino que colaboras y ayudas con la mejor de las intenciones en desempeñar esas tareas.

      Pero si para algo sirve esta experiencia es para saber si han sido cuatro años bien aprovechados, si realmente te gusta lo que estás haciendo, si lo que has escogido es a lo que uno se quiere dedicar y para barajar la posibilidad de seguir formándose por ese camino.

Grado de complementariedad con el estudio.-

      Temporalmente, complementar estudio con prácticas 4 horas diarias es imposible, sobretodo si el lugar de prácticas se encuentra a desmano de la universidad. Quizás podrás aprobar los exámenes de las asignaturas matriculadas, pero asistir a clase es básicamente una odisea. Es cierto que se puede escoger la preferencia de la jornada, pero hay que considerar la posibilidad de que el horario de las materias no rige un orden tan estricto.

Como complementariedad de formación, que realmente es lo importante, es una conditio sine qua non, quiero decir con ello, que durante el periodo de estudios se dicen los campos que albarca determinada doctrina pero las labores que se hacen en cada una de ellas queda siempre un tanto difusas y resulta que al licenciarse todavía no tenemos muy claro que competencias le pertenecen a cada ámbito. Por ello, aunque sepamos el sector al que dedicaremos los tres meses de prácticas nunca tendremos muy claro que es lo que piden de nosotros.

      En el ámbito al que yo me limité fue todo un descubrimiento ya que todas las asignaturas que tuve de producción durante la formación trataron la producción cinematográfica y aunque el germen logístico sea el mismo, el modo y el fin son muy diferentes. Y sí, existen asignaturas de producción de televisión, pero dicho título siempre va acompañado de un –y realización- que hace que quizás lleve el atractivo y peso de la asignatura. Crearemos un programa al que tendremos que solventar los problemas logísticos, pero de ese 10% que se restringe al segundo día de la asignatura le siguen un sin parar de clases de realización.

Valoración general.- 

      La valoración personal, como espero que se pueda sobrentender en líneas anteriores, es positiva. A pesar de que la jornada sea vespertina y haga que aproveche menos el día y sobretodo que quede a media hora de Barcelona en ferrocarril, tema ya no sólo de tiempo sino también de precio.

      Quiero decir con ello, que es gratificante el sentirte cómoda en un equipo veterano y que sigue tratando con aprecio a la gente joven y que deja libertad para hacer lo que compete.

      Y es que todo tiene pros y contras, y en las prácticas no iba a ser menos, pero se agradece que todos intenten hacer lo más llevadera la tarde a una persona que está ahí sin ánimo de lucro.

Comentarios, sugerencias y observaciones.-

      Antes de nada, el sistema de los trimestres que son naturales y no se rigen por los trimestres de formación. No creo que debiesen durar más las prácticas que las clases, deberían ser las mismas fechas, respetando igualmente la semana de exámenes, es decir, sin docencia, sin prácticas. Si el tiempo es escaso habrá que plantearse que tres meses –sistema que no había conocido hasta llegar a la Pompeu- también tiene sus limitaciones a la hora de tratar una asignatura, ya que hay menos horas lectivas y menos tiempo para aprender. Y es que comparando a la anterior chica en prácticas procedente de otra universidad y con una beca de cuatro meses, salimos perdiendo (los alumnos). Ella empezó en Febrero y acabó a finales de Mayo, hizo sus cuatro meses y no afectó a su calendario universitario con respecto a los exámenes finales.

      Sería ideal además poder adaptar las prácticas, es decir, pedir una cantidad de horas semanales que el alumno pueda distribuir como desea.

      Por último, mencionar la no remuneración, que aunque así sea y a veces potencie un tipo de contratos preprofesionales deficientes, podría, por lo menos, plantearse la posibilidad de pegar el transporte hasta el lugar de prácticas cuando éste no queda cerca de la universidad. Ya que sale costándole al bolsillo de quien las hace –con respecto de quien las hace en Barcelona- 150€ más (3 tarjetas mensuales de 2Zonas en Ferrocarril).

E hoxe foi un desos días nos que me asomo a ese moble a ver títulos perdidos e atopei “Vacas, cerdos, guerras y brujas” de Marvin Harris e que comecei o pasado Setembro, recomendado e prestado polo meu irmán, así que decidinme a metelo no bolso para ao ir no ferrocarril seguir coa agradable lectura e gratificante sensación que me proporcionaba o pasar das follas e as reflexións que o autor fai do materialismo cultural do século XX.

Debería prepararme un guión para poder desglosar todo o que fai que este formato me produza un terrible noxo pola, teóricamente, conciencia humanista coa que se lucra esta muller.

Non entendo como pode convencer a un case 20% da audiencia (moitísimo, véxase que TVE é a gañadora deste pastel televisivo con pouco máis dun 15%) co seu “Hay problemas que sólo se entienden cuando se viven en la propia  piel”, “como no es lo mismo contarlo que vivirlo, me voy a pasar 21 días…”. ¿Pero en que reducida mente cabe a posibilidade de que todo saia sempre tan redondo? Dende aquí quero felicitar ao equipo de produción que lle consegue a xente que vive na rúa con capacidade de aguante para soportar a Samanta, que lle ensina a colocar cartóns, onde se xanta gratis, onde hai duchas, os horarios nos que os supermercados vacían as súas despensas…todo para que ela faga un xuicio de valor inapropiado, véndase como protagonista da súa historia de fición e faga un falso documental nun escenario real. Parabéns aos produtores que lle conseguiron a mellor marihuana da capital, para que ela textalmente “desaprovechase una entrevista, por estar empaná”, xuzgase á xente que leva un estilo de vida ao marxen do imposto pola sociedade políticamente correcta, e achacase todos os males das tres semanas ao consumo de herba cando leva 33 anos consumindo alquitrán, transxénicos, herbicidas, cafeína, inhalando gases e demais produtos tóxicos… Pero, o equipo e produción sigue lucíndose e a un poblado xitano ao que ninguén se atrave a entrar, aí vai Samanta, soa ante o perigo (máis cámaras, sonidistas, produtores, un seguro de vida milloranio, e unha estampa da virxe de fátima por se o spray lacrimóxeno falla) xunto a unha familia á que milagrosamente lle van instalar auga nesa semana, e teñen preparada unha despensa propia para convidados, e están dispostos a meter a unha descoñecida coa súa cámara no seu fogar. Quixera ver eu as cláusulas dese contrato. Pero realmente se alguén tivo paciencia, ou pouco sentido, foron as enfermas que contaron a súa relación coa anorexia a unha muller que semella que cre que se basa en prohibir de alimento ao noso organismo. A pesar de que reiteradamente repita á cámara “sé que detrás hay mucho más”, banaliza o problema co xaxún e relátanos a súa experiencia como se tivese base algunha.

E isto é xornalismo? E ela é xornalista? E nós somos os que queremos unha televisión de calidade? Nunha franxa na que podemos escoller entre María Patiño e Samanta Villar eu apúntome á publicidade. Sí, ese mundo que sempre quedou de especulador, subliminal e perverso. Polo menos non perde os seus principios comerciais e somos, aínda que influenciables, conscientes -algúns- do que estamos vendo. Porén, véndennos esta patraña como xornalismo, e a xente trágao, dixíreo e acéptao valorando heroícamente a estas mulleres de bandeira que loitan ante os problemas sociais -Samanta- e ante a escoria coure -Patiño-.

Solicito un 21 días estudando deontoloxía profesional ou un 21 días sen programación para demostrar que no mundo pódese vivir igualmente -mellor-  informado e entretido sen “Saber vivir”, “Amar en tiempos revueltos”, “Telediarios”, “Sé lo que hicistéis” ou “Donde estás corazón”. ´

Domingo, 30º en Barcelona a 13h.